چرا حضرت محمد(صلی الله علیه و آله) به صورت کتبی نوشته هایی به امام علی (علیه السلام) ندادند تا بعد ازایشان به امامت برسند؟
دوران پیامبر گرامی اسلام دوران عجیبی بود و منافقان بسیار. در پاسخ به سؤال شما باید بگوییم:
1-اعلان رسمی کم تر از نوشته نیست. آن هم اعلانی که در آن(غدیر) بیش از 120000 نفر حضور داشته و آن را مکتوب کنند.
2-در صورت مکتوب شدن، از بین بردن آن برای مخالفین کاری نداشت. همانطور که:
·در ماجرای فدک نیز ابوبکر سند رسمی ای که حضرت زهرا(سلام الله علیها) از پیامبر داشتند را پاره کرد و فدک را غصب کرد.
·حدود یک قرن منع حدیث بود و تمامی احادیث مکتوب سوزانده شد.
·در هنگامی که قرآن ها برای تهیه بهترین نسخه جمع آوری شدند، قرآنی که امیرالمؤمنین(علیه السلام) به امر پیامبر جمع آوری کرده بودند را نپذیرفتند.
3-کتاب های تاریخی(سنی و شیعه) امامت حضرت علی(علیه السلام) را تأیید کرده اند و این خود یک سند است.
4-با این حال پیامبر اکرم(صل الله علیه و آله) در زمان شهادت خود، هنگامی که در بستر بیماری بودند فرمودند: «قلم و کاغذ بیاورید تا چیزی بنویسم تا بعد از من اختلاف نکنید.» اما عمر گفت: «او تب دارد و هزیان می گوید.» و مانع آوردن کاغذ شد.
5-در آخر باید بگوییم که ماجرای غدیر آنقدر واضح بود که نیاز به اثبات آن نیست و در آن زمان مردمان نه به خاطر تردید در این امر، بلکه به خاطر کینه و حسادتی که نسبت به حضرت داشتند و یا ترس از حکومت وقت از زیر آن سر باز زدند.
6-با این حال بجهت اینکه نشان داده شود که ولایت امیرالمؤمنین(علیه السلام) از طرف خداوند است، لوحی آسمانی از جانب خداوند برای پیامبر آمد که در آن، ولایت امیرالمؤمنین و یازده امام دیگر پس از ایشان به صراحت بیان شده بود. «جابر» این لوح را در زمانی که به دست حضرت زهرا(سلام الله علیها) رسیده بود، مشاهده کرد و از روی آن نسخه برداری کرد که متن آن هم اکنون موجود می باشد. خود لوح نیز در دست حضرت صاحب الزمان(علیه السلام) می باشد. این حدیث، به نام حدیث لوح مشهور بوده و در کتاب اصول کافی موجود می باشد.
در ضمن می توانید برای کسب اطّلاعات بیشتر به کتاب های «الغدیر» و «شبهای پیشاور» مراجعه کنید.
2
مگر آقا رسول الله نمیدانست این ملعونین عهد شکنی میکنند!؟ پس چرا ولایت حضرت علی(علیه السلام) را بیشتر تثبیت نکرد تا دیگر اینها نتوانند عهد شکنی کنند؟!
برادر گرامی
اولاً: منظوراز تثبیت بیشتر، باید روشن شود؛ چرا که هر مقدار تعریف شود بالاتر از آن هم وجود دارد.
ثانیاً: عهد بستن و شکستن آن در حوزه اعمال اختیاری است. تثبیت کردن به هر اندازه ای هم که باشد، نباید از آدمی سلب اختیار کند، تا امتحانات الهی لغو و بیهوده نگردد؛ تا مؤمن از کافر جدا شود؛ تا ثواب و عقاب معنا یابد تا . . .
ثالثاً: وظیفه پیامبر تنها ابلاغ است آن هم ابلاغ مبین. یعنی ابلاغی آشکار و روشنگرانه که جای هیچ گونه شکّ و شبهه و عذری نماند و حجّت بر همگان تمام گردد. (= و ما علی الرّسول الاّ البلاغ المبین - آیه 54 نور، آیه 18 عنکبوت) و طبق شواهد مسلّم تاریخی رسول خدا(صلّی الله علیه و آله)این وظیفه خطیر را به نحو اتمّ و اکمل انجام داده اند و اگر انجام نمی دادند رسالتشان به انجام نمی رسید (= آیه 67 مائده ) حتّی از همان روز نخست دعوت علنی (= یوم الانذار) ولایت و وصایت امیرمؤمنان(علیه السلام) را اعلان کردند و تداوم نبوت را با آن امر تثبیت نمودند. ازآن روز به بعد هر فرصت مناسبی هم می یافتند بدان امر توصیه می کردند و تذکّرمی دادند. تا جایی که همان ملعونین می گفتند: «چقدر پسر عمویش را مطرح می کند!»، یا آنکه می پرسیدند: «آیا این معرّفی از جانب خدا بوده یا از سوی خودت؟» و سرانجام در روز غدیر بر آن امر، بیعت رسمی (با دست و زبان) گرفتند تا جای هیچ گونه عذری باقی نماند.
ازدواج حضرت علی(ع) با حضرت فاطمه(ع) به فرمان خداوند، از امتیازاتی است که رسول اکرم(ص) بر آن مباهات می کرد. در این پیوند پر میمنت، فرشتگان آسمان در سرور و شادمانی، و بهشتیان به زینت و زیور آراسته شده بودند.
خطبۀ خلافت
خلافت (ظاهری) حضرت علی(ع) با ایراد اولین خطبه در مسجد مدینه پس از بیست و پنج سال سکوت آغاز شد.
بخشش انگشتر
حضرت علی(ع) در رکوع نماز انگشتر خویش را به سائل عطا فرمودند و جبرئیل این پیام را آورد:
ای محمد! بخوان: سرپرست شما فقط خدا و رسول اوست و کسانیکه با ایمان به خدا نماز به پا داشته و در حال رکوع صدقه دادند. (مائده: 55)
حدیث بساط
رویداد سیر فضائی حضرت علی(ع) همچون سلیمان پیغمبر در بساط با جمعی از مدینه تا غار اصحاب کهف از فضائلی است که داستان شگفت انگیز آن در کتب فریقین آمده است.
عقد اخوّت
پیمان برادری رسول اکرم(ص) با امیر مؤمنان را مورّخین چنین آورده اند: با نزول آیۀ اخوّت(حجرات: 10) پیامبر عدّه ای از اصحاب را بنا بر درجۀ ایشان با یکدیگر برادر خواند و حضرت علی(ع) را برای خود نگه داشت و دست او را بلند نموده و فرمود: «هذا اخی فی الدنیا و الآخره.» این برادر من در دنیا و آخرت است.
آیۀ مباهله
جریان مباهله با نصارای نجران رخدادی عظیم در تاریخ اسلام است. قرآن کریم در این باره می فرماید: «بیائید تا بخوانیم فرزندان و زنان و نفسهایمان را با یکدیگر»(آل عمران: 59) همراهی علی(ع) با پیامبر(ص) در این مباهله نهایت فضل و رتبۀ ایشان را می رساند. زیرا خداوند او را نفس و جان پیغمبر معرفی می کند.
نزول آیۀ هل اتی
حضرت علی(ع) با سه روز روزه گرفتنف غذای خود را به مسکین و یتیم و اسیر بخشید و با آب افطار نمود، و به افتخار این ایثار، جبرئیل با ابلاغ تهنیت بر چنین اهل بیتی سورۀ هل اتی (انسان) را در شأن آن حضرت بر پیامبر نازل کرد.
از کساني که به اين عمل خبيث مبتلا بود، شخص عمر بن خطاب است که در حالت مستي با استخوان شتر فرق سر "عبد الرحمان عوف" را شکافت سپس نشست و بر کشته هاي بدر گريه مي کرد. خبر به رسول خدا (ص) رسيد، حضرت خشمگين شدند ...
به گزارش شيعه آنلاين، از محرمات شرعي به نص قرآن کريم شرب خمر است، و يکي از علل تحريم آن عادت عرب قبل از اسلام به نوشيدن آن است و چون اين عادت اندکي پس از آمدن اسلام هنوز رواج داشت، تحريم آن طي مراحلي از طرف خداوند آغاز شد.
در کتب اهل سنت آمده: با وجود تحريم شرابخواري و ابلاغ آن توسط رسول اکرم صلى الله عليه وآله وسلم، افرادي با حالت مستي به نماز مي ايستادند و خداوند با فرستادن فرمان ديگر آنان را از اين عمل زشت نهي فرمود.
پس از آن گروهي نوشيدن خمر را ترک کردند، و از کساني که به اين عمل خبيث مبتلا بود، شخص عمر بن خطاب است که در حالت مستي با استخوان شتر فرق سر "عبد الرحمان عوف" را شکافت سپس نشست و بر کشته هاي بدر گريه مي کرد. خبر به رسول خدا (ص) رسيد، حضرت خشمگين شدند و در حاليکه عبايشان روي زمين کشيده مي شد، نزد عمر آمدند و با وسيله اي که در دست مبارکشان بود بر سر عمر کوبيدند.
عمر فرياد: زد از خشم خدا و رسول، به خدا پناه مي برم، پس از اين قضيه بود که اين آيه نازل شد: همانا شيطان بوسيله شراب و قمار مي خواهد بين شما دشمني ايجاد کند. عمر با شنيدن آيه گفت: قبول کرديم حکم خدا را.
لازم به ذکر است، اين ماجراي اين داستان در کتاب «مکاشفة القلوب المقرب من علام الغيوب» تأليف عالم سرشناس اهل سنت يعني "أبو حامد غزالي" بيان شده است.
... و حکى بعض أصحابنا عن محمد بن شهر آشوب و غیره أنّ صهّاک کانت أمة حبشیة لعبد المطلب، و کانت ترعى له الإبل، فوقع علیها نفیل فجاءت بالخطاب، ثم إنّ الخطّاب لّما بلغ الحلم رغب فی صهّاک فوقع علیها فجاءت بابنة فلفّتها فی خرقة من صوف و رمتها خوفا من مولاها فی الطریق، فرآها هاشم بن المغیرة مرمیّة فأخذها و ربّاها و سمّاها حنتمة، فلمّا بلغت رآها خطّاب یوما فرغب فیها و خطبها من هاشم فأنکحها إیّاه فجاءت <بفلان>، فکان الخطاب أبا و جدّا و خالا <لفلان>، و کانت حنتمة أمّا و أختا و عمّة له، فتدبّر.
در روایت آمده که عبدالمطلب پدر بزرگ پیامبر اکرم(ص) کنیزی حبشی داشته به نام خصیمه که کنیزی بی پروا و شتر چران آن بزرگوار بوده روزی خصیمه برای انجام کارهای روز مره به بیابان های اطراف مکه رفته بود که در ان مکان با غلامی حبشی و سیه چرده برخورد کرده و اعمال خلاف شرع انجام می دهند، بعد از مدتی خصیمه حامل شده و پسری به نام خطاب به دنیا می آید. پس از اینکه خطاب به دنیا می اید عبد المطلب از موضوع مطلع شده وآن کنیز را بیرون کرده و فرمود دیگر به مکه باز نگردد و برای امرار معاش آن تعداد 10نفر شتر به او می دهد و بعد از ان که از شهر خارج شده پسر رشد کرده و به سن بلوغ رسیده و با مادر اعمال خلاف شرع انجام می دهند این بار نیز خصیمه حامل شده و دختر به دنیا می آورد و چون دیگر آبرویی نداشته دختر را در نیزاری رها مکند، در همان ساعات مقیره لعنة الله علیه از آن نقطه عبور می کرده و صدای گریه بچه ای را می شنود بعد از یافتن بچه متوجه می شود که نوزاد یک دختر است و او را به منزل برده و در کنار فرزندان خود بزرگ می نماید . روزی خطاب از جلوی خانه مقیره رد می شده که چشمش به دختری که در سن بلوغ بوده افتاده و عاشق آن می شود حال آن درختر کیست؟!
دختر خصیمه و خطاب و همین طور خواهر خطاب!
پس از این که خطاب با آن دختر ازدواج کرده آن دختر حامل شده و زاده می شود عمر ابن خطاب ابن خصیمه لعنة الله علیه !!! حالا خودتون محاسبه کنید دیگه ...
کلام مرحوم آيت الله العظمي نجفي مرعشي رحمة الله علیه:
در ماه صفر سال 381 هجري قمري حضرت آيت الله العظمي سيد شهاب الدين نجفي مرعشي به اتفاق جمعي از فضلا و مدرسين حوزه علميه قم به شهر کاشان تشريف فرما شده تا از قبور امام زادگاني که در اين شهر و حومه آن مدفون هستند ، زيارت نمايند .که از جمله برنامه ايشان زيارت بقعه باباشجاع الدين ابولولو بود که در زمان خود مورد توجه عام و خاص گرديد. و طبق نقل برخي از مومنين و همراهان وي در سفرهاي زيارتي ؛ ايشان چندين بار جهت زيارت بقعه حضرت ابولولو اقدام فرمودند . و زيارتنامه اي هم که اکنون نيز در آن بقعه نصب مي باشد ، به انشاء حضرت آيه الله العظمي نجفي مرعشي مي باشد . که بعد ها به تاييد مرحوم حضرت آيت الله العظمي ميرزا جواد تبريزي نيز رسيد .همراهان مرحوم آيت الله العظمي مرعشي نجفي نقل ميکنند که ايشان در زيارت هز بقعه حضرت ابولولو مي فرمودند :
هرکس ابولولو را در کاشان زيارت کند ، ثواب زيارت جده ام حضرت زهرا در مدينه را به او اعطا مي کنند ...
کلام حضرت آيت الله العظمي وحيد خراساني حفظه الله:
در ديداري که توليت وقت آن زيارتگاه در کاشان با حضرت آيت االه العظمي وحيد خراساني در سال 1383 هجري شمسي داشته است آمده : معظم له ضمن تاييد و تاکيد در بزرگداشت و تکريم جايگاه آن بقعه و بارگاه و صاحب آن مرقد شريف ، بر اين نکته اصرار ورزيدند که : دلائل محکم و متقني در دست است که ثابت ميکند سيره سلف و گذشتگان و شياع بين متشرعه از قديم الايام تا زمان متصل به عصر ائمه معصومين در بزرگداشت و احترام از اين شخصيت بزرگوار به خصوص در بقعه و مدفن وي در کاشان بوده است . و نيز در سوالي که وي از معظم له در خصوص جواز بکارگيري تعبير حضرت در کنار اسم آن بزرگوار حضرت ابولولو داشته است ، وي فرموده اند : بعد از مقام حضرات ائمه معصومين چه کساني شايسته تر از همچون او مي باشند ...
در کتاب احسن الکبار و لوامع الانوار و حديقه الشيعه آمده :
زماني عُمر به همراه عباس به شام سفرکرده بود . اهل شام عمر را اميرالمومنين خواندند . عباس گفت : او اميرالمومنين نيست . او را به اين نام صدا نکنيد چرا که اگر بنا باشد او اميرالمومنين باشد من به اين لقب سزاوارترم . عُمر از اين سخن رنجيده شد و گفت : مي خواهي تو را سزاوار سازم که اين لقب سزاوار کيست ؟ عباس گفت : آري . عُمر گفت : اميرالمومنين همان کسي است که اکنون در مدينه است و او را در مدينه نشانديم و خود به شام سفر کرديم و او علي بن ابيطالب است . عباس گفت : اگر تو او را سزاوارترين براي اين لقب دانستي پس چرا تو و ابابکر خود را بر او مقدم کرديد و حق او را غصب کرديد ؟ عُمر گفت : ما او را افضل مي شناسيم و به آن اقرار داريم اما علت اينکه او را بر خود مقدم نکرديم به اين علت بود که قريش به واسطه شرکت علي در غزوات رسول خدا و کشتن کفار قريش کينه او را داشتند و ما ترسيديم که عرب گرد او جمع نگردند . عباس گفت : چه عذر نا موجهي ؟ اگر اين باشد که تو مي گويي ، قريش صد برابر بيشتر نسبت به رسول الله در دل کينه داشت . پس بايد مردم به رسالت رسول خدا گردن نمي نهادند و ابوجهل و ابوسفيان را بر رسول خدا مقدم مي داشتند . چون خداوند و رسول خدا بودند که علي(ع) را امر به قتال کفار نمودند .
کلیه حقوق مادی و معنوی این وب سایت متعلق است به نویسندگان وب سایت نور زهرا میباشد و هرگونه کپی برداری بدون درج منبع،ممنوع میباشد. powered by shirinsoft.ir developer by : parsa
ویراستاری سایت توسط گروه شیرین
به گزارش شيعه آنلاين، از محرمات شرعي به نص قرآن کريم شرب خمر است، و يکي از علل تحريم آن عادت عرب قبل از اسلام به نوشيدن آن است و چون اين عادت اندکي پس از آمدن اسلام هنوز رواج داشت، تحريم آن طي مراحلي از طرف خداوند آغاز شد.
